Mεταφερθήκαμε..
Λόγω συνεχών path-αναταράξεων
και με ανάμεικτα συναισθήματα
Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως
:):)
ο τόπος που μεγάλωσα
Ο τόπος που μεγάλωσα πλαγιάζει με τη θάλασσα
και κάθε ώρα και στιγμή ακούγονται αναστεναγμοί
Εδώ κοντά στη θάλασσα η δίψα είναι μεγάλη
Ψάχνει κορμί για να σβηστεί,
κι όλο διψάει πάλι
amazing..
Τυχαία χθες έπεσα πάνω σε αυτά τα βιντεάκια
Δεν ξέρω ποιοί είναι. δεν ξέρω τι είδους μουσική παίζουν..
όμως οι νότες τους, η τεχνική τους, το χάρισμά τους με πήραν και με σήκωσαν..
είναι απο κείνα τα ανεξήγητα κλικ που μας τυχαίνουν και μας κάνουν να χανόμαστε..:)
.
Με πλώρη για τη Μαύρη Ράχη..
Στων Ψαρών την ολόμαυρη Ράχη
περπατώντας η δόξα μονάχη
μελετά τα λαμπρά παλικάρια
και στεφάνι στην κόμη φορεί
γινωμένο απο λίγα χορτάρια
πούχαν μείνει στην έρημη γή
(Διονύσιος Σολωμός)
Ερατεινή, γλυκεία
θυγάτηρ, Υπερίονος,
πόσον, ω χρυσοβλέφαρος,
πόσον δεκτή και νόστιμη
φέγγεις, ω ημέρα.
Ιδού τα πολυτάραχα
κύματα της θαλάσσης·
ιδού, ιδού των αμώμων
Ψαρών δικαιοτάτων
η τραχείαι πέτραι.
(Ωδή εις Ψαρά-Ανδρέα Κάλβου)
Έχει μια σαγήνη τούτος ο τόπος..
Γυμνό και άγριο τοπίο..
xωρίς ίχνος δέντρου..
Στέκω στο ύψωμα δίπλα στο μύλο
Κλείνω τα μάτια..
Σηκώνω τα χέρια ψηλά και θαρρώ πώς
Θ ακουμπήσω το θεό..
Σκύβω, Κοιτάζω τη θάλασσα μπροστά μου
Και λες και αντανακλά τον ουρανό..
Ανασαίνω βαθιά τον Ψαριανό αέρα και στο
μυαλό μου φέρνει τη λέξη «λεβεντιά»
και εικόνες από αγώνες, επαναστάσεις και ηρωισμούς
εικόνες που με γυρίζουν πίσω στο παρελθόν,
το ντυμένο με την αίγλη του αρχαίου μεγαλείου,
της αυτοθυσίας και των ιδανικών..
(κάντε κλικ στις εικόνες για μεγένθυση)
στη σκιά..
Σε μια σκιά η σκέψη του ξαποσταίνει
παίρνει αέρα η καρδιά του
και ξανα-ανασαίνει..
Υ.Γ. Θυμήσου λένε, ότι η ανάπτυξη έρχεται την ώρα που ξεκουράζεσαι και όχι την ώρα που αγωνίζεσαι..