Λόγω συνεχών  path-αναταράξεων

και με ανάμεικτα συναισθήματα

Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως

:):)

http://vrohoula.blogspot.com/

Ο τόπος που μεγάλωσα πλαγιάζει με τη θάλασσα

και κάθε ώρα και στιγμή ακούγονται αναστεναγμοί

Εδώ κοντά στη θάλασσα η δίψα είναι μεγάλη

Ψάχνει κορμί για να σβηστεί,

κι όλο διψάει πάλι

Τυχαία χθες έπεσα πάνω σε αυτά τα βιντεάκια

Δεν ξέρω ποιοί είναι. δεν ξέρω τι είδους μουσική παίζουν.. 

 όμως οι νότες τους, η τεχνική τους, το χάρισμά τους με πήραν και με σήκωσαν..

είναι απο κείνα τα ανεξήγητα κλικ που μας τυχαίνουν και μας κάνουν να χανόμαστε..:)

.

Στων Ψαρών την ολόμαυρη Ράχη

περπατώντας η δόξα μονάχη

μελετά τα λαμπρά παλικάρια

και στεφάνι στην κόμη φορεί

γινωμένο απο λίγα χορτάρια

πούχαν μείνει στην έρημη γή

(Διονύσιος Σολωμός)

Ερατεινή, γλυκεία
θυγάτηρ, Υπερίονος,
πόσον, ω χρυσοβλέφαρος,
πόσον δεκτή και νόστιμη
                φέγγεις, ω ημέρα.

    Ιδού τα πολυτάραχα
κύματα της θαλάσσης·
ιδού, ιδού των αμώμων
Ψαρών δικαιοτάτων
                η τραχείαι πέτραι.

(Ωδή εις Ψαρά-Ανδρέα Κάλβου)

Έχει μια σαγήνη τούτος ο τόπος..

Γυμνό και άγριο τοπίο..

xωρίς ίχνος δέντρου..

Στέκω στο ύψωμα δίπλα στο μύλο

Κλείνω τα μάτια..

Σηκώνω τα χέρια ψηλά και θαρρώ πώς

Θ ακουμπήσω το θεό..

Σκύβω, Κοιτάζω τη θάλασσα μπροστά μου

Και λες και αντανακλά τον ουρανό..

Ανασαίνω βαθιά τον Ψαριανό αέρα και στο

μυαλό μου φέρνει τη λέξη «λεβεντιά»

και εικόνες από αγώνες, επαναστάσεις και ηρωισμούς

εικόνες που με γυρίζουν  πίσω στο παρελθόν,

το ντυμένο με την αίγλη του αρχαίου μεγαλείου,

της αυτοθυσίας και των ιδανικών..

(κάντε κλικ στις εικόνες  για μεγένθυση)     

Καμία ελευθερία δεν εκτιμήθηκε

πριν περάσει απ' τη δική της φυλακή...

Σε  μια  σκιά  η σκέψη του ξαποσταίνει

παίρνει αέρα η καρδιά του

και ξανα-ανασαίνει..

Υ.Γ.   Θυμήσου λένε, ότι η ανάπτυξη έρχεται την ώρα που ξεκουράζεσαι και όχι την ώρα που αγωνίζεσαι..

Kάθε χρόνο ίδια χαρά

Όταν ο Μάης ανοίγει φτερά

Κι η πλάση όλη για δες ξεμουδιάζει

Φιλιά και χάδια παντού  ανταλλάζει

Κοιτώ τριγύρω μου και δε χορταίνω

Τα ζουμπούλια και τα κρίνα

Μαη μου γλυκέ μου μήνα

Καλή Πρωτομαγιά

Φίλοι μου αγαπημένοι

με τραγούδια με χαρές

με αγάπες κι αγκαλιές

.

Η φωτο με τις σαλαμάνδρες τραβήχτηκε σε ένα πάρκο της Τυνησίας

Το "Σ αγαπώ" γράφτηκε  στο Μαύρο Γιαλό της Χίου..

To μοντάζ έγινε στο στούντιο "stagona"

Κι ένα μικρό κουίζ

Πού μπορεί να στηρίζονται δύο σφιχταγκαλιασμένες σαλαμάνδρες???

:):)

και ιδού η απάντηση

:):)

 με έκανε να αναρωτηθώ

Με ομπρέλα ή χωρίς,

όρθιος ή σκυφτός..

Είναι θέμα τύχης? 

πολυτέλειας?

 ή επιλογής

να είσαι εκεί όταν η μέρα χαράζει?

Είσαι όμορφος του λέει χαμένη μέσα στο ζεστό βλέμμα του και έπειτα γέρνει στην αγκαλιά του,  με έναν βαθύ λυτρωτικό αναστεναγμό σαν να παραδίνεται, να αδειάζει από κάθε τι που τη βαραίνει.

Της φαίνεται  ότι ακούει τον εκκωφαντικό θόρυβο από μολυβένια βαρίδια, ασπίδες, πανοπλίες φράχτες και συρματοπλέγματα να πέφτουν να βουλιάζουν στο πάτωμα και μένει να στέκει εκεί τρωτή και ολόγυμνη..

Την αγκαλιάζει και μένουν σιωπηλοί μα είναι σαν να λέγονται τόσα

που με λόγια θα ήταν αδύνατο να ειπωθούν. Σε κάποια σημεία μάλιστα διαφωνούν..

Ο ένας από τους δυό κάνει να απομακρυνθεί, ο άλλος αρνείται και τον τραβάει πάνω του και μετά πάλι ο ένας παρασύρεται και ο άλλος τον συγκρατεί..

Σύντομα τα χείλη τους αναζητώντας το ένα το άλλο σμίγουν σαν γνώριμοι παλιοί γνωστοί που ξαναβρίσκονται.

Ενώνονται σε ένα φιλί που πιο πολύ μοιάζει με επισφράγιση. Τεντώνει το κορμί της σε μια προσπάθεια να φτάσει, να διαπεράσει την ουσία του, τεντώνει το παρόν να φτάσει παραπέρα και μια ανείπωτη λαχτάρα την παρασέρνει.

Είναι ο δικός μου άνθρωπος σκέφτεται και συγχρόνως τινάζεται σαν να μη μπορεί να το πιστέψει..

Χαμογελάει από ευτυχία και σφίγγεται αυθόρμητα πάνω του. Κλείνει τα μάτια και φαντάζεται πώς τα δύο κορμιά εισχωρούν το ένα μέσα στο άλλο και γίνονται ένα.

Από την κορυφή του κεφαλιού μπαίνει στο σωμα ένα λευκό φως που απλώνεται σιγά σιγά σε όλο το σώμα  Eίναι ένα λευκό θεραπευτικό φώς.. Όλα τα όργανα του σώματός της κολυμπάνε μέσα σαυτό το λαμπερό, φώς.. Και το αφήνει να πάει παντού. Να γεμίσει κάθε κύτταρό της από αυτό..

Σιγά σιγά το λευκό φως γίνεται ασημένιο και κατεβαίνει. Ρέει προς τις άκρες των δαχτύλων της..

Βγαίνει έξω από τα δάχτυλα και χάνεται προς το κέντρο της γης παίρνοντας μαζί του κάθε τι περιττό που κουβαλάει..

Αν κοίταζε τον εαυτό της τώρα στον καθρέφτη ήταν σίγουρη ότι θα τον έβλεπε να ακτινοβολεί να λάμπει από ευτυχία..

Με πάθος αυτή τη φορά αναζητά τα χείλη του και σκέφτεται πως δεν θα χόρταινε ποτέ να τα φιλάει Τόσο όμορφα, τόσο βελούδινα.. Απαλά στην αρχή, ίσα που τα ακουμπάει, θέλει να βουλιάξει μέσα τους έτσι όπως βουλιάζει ένα κουτάλι μέσα στο βάζο με το μέλι.

Έπειτα τα χωρίζει με μια νοητή κάθετη γραμμή. Φιλάει πρώτα την αριστερή πλευρά, μετά τη δεξιά εναλλάξ και πολλές φορές και ύστερα τα χωρίζει οριζόντια και κάθετα, στα τέσσερα. Πρώτα φιλάει το κομμάτι πάνω αριστερά, έπειτα το κάτω και το ίδιο επαναλαμβάνει και με τη δεξιά μεριά.. ξανά και ξανά..

Πασχίζει να ελέγξει τη λαχτάρα της τον πόθο της να τα γευτεί με κάθε τρόπο έτσι όπως κάνει και με το αγαπημένο της γλυκό, το γεύεται αργά αργά  δεν το καταβροχθίζει.

Η προσπάθεια  να αναβάλλεις την ηδονή την κάνει μεγαλύτερη, νιώθεις έτσι ότι δεν σου χαρίζεται.. την κερδίζεις σαν ένα βραβείο που σου αξίζει και μόνο τότε μπορεί να γίνεις κυρίαρχός της.

Αν αφεθείς να σε καταπιεί τότε το μόνο που θα καταφέρεις είναι να χαθείς σύντομα σαν ένα ρευστό σε μια μαύρη τρύπα.

Η αίσθηση της αγκαλιάς του, η μυρωδιά του, το άγγιγμά του ..γνώριμα.. φυσικά..

Είναι σαν να τα γνωρίζει από παλιά σαν να ήταν πάντοτε μαζί

Η είσαι σαν εμένα ή δεν ξέρω κι εγώ τι συμβαίνει και τι είσαι του ψιθύρισε..

Είμαι σαν και σένα της απάντησε καθώς την έσφιγγε πάνω του

Είμαστε σαν δυό σταγόνες νερό που κυλώντας στο τζάμι λίγο πριν σβήσουν έσμιξαν τυχαία και Αναστήθηκαν..

Στις απροσδόκητες Αναστάσεις της μικρής μας Ζωής

Καλή Ανάσταση φίλοι μου

Με ό,τι για τον καθένα "Ανάσταση" σημαίνει

Αναστάσιμα αισθήματα και συναισθήματα να πλημμυρίζουν τις καρδιές

και τις ψυχές σας